🌘52. Bölüm: Gölgenin İçinde Kim Var?

Emir’in gidişinden sonra Güneş’te zaman durmuş gibiydi. Her şey aynıydı ama hiçbir şey eskisi gibi değildi. Sabahları kahvaltı masası eksikti, sahil sessizdi, telefon… sessizdi.

Ama sonra… bir şey fark etmeye başladı.

Bir gün, kafede otururken, Miran’ın camın dışında biriyle hızlıca konuşup uzaklaştığını gördü. O anlık bakışta sadece siyah bir ceket, kısa bir baş selamı ve kaybolan bir silüet kalmıştı aklında.

İçinde bir huzursuzluk doğdu.
“O adamı daha önce görmüş müydüm?”

Ertesi gün, eski defterlerini toparlarken Emir’in çizdiği bir not kâğıdı yere düştü.
Arkasında küçük bir kelime vardı:
“Dikkat et. Herkes göründüğü gibi değil.”

Güneş’in kalbi sıkıştı. Bu mesaj onun için miydi? Yoksa Emir bir şeyleri daha önceden fark mı etmişti?

☁️ GECE – GÜNEŞ’İN CAMI ÖNÜ

Bir gece, odasında otururken sokağın köşesinde duran iki kişiyi fark etti. Biri uzundu, elinde telefon vardı. Diğeri daha sakindi, yüzü görünmüyordu. Ama sonra uzun olan adam cebinden bir dosya çıkardı, diğerine verdi.

Işıkta sadece bir anlığına görebildiği şey:
“F. VURAL”

Gözleri kocaman açıldı.

“F… Ferhat mı?”
“Ama bu mümkün değil… O artık hayatımda yoktu.”

🌑 SONRAKİ GÜN – MİRAN’IN GARİP DAVRANIŞI

Güneş, Miran’ın evine uğradığında adamın panikle bir zarfı çekmecesine koyduğunu gördü.
“Sadece iş,” dedi gergince.
Ama Güneş’in içi ürperdi.

O adam artık sadece “baba” gibi hissettirmiyordu.

⛓️ MERAKLI KAPANIŞ:

O gece, Güneş gizlice Miran’ın evinin önünde bekledi.
Bir araba yanaştı. İçinden siyah kapüşonlu biri indi.
Miran, hiç konuşmadan ona bir çanta verdi.

Güneş nefesini tuttu.
O kişi arkasını döndü.

Yüzünü göremedi.
Ama yürüyüşü… duruşu…
“Bu Ferhat olamaz… ama…”

Birden bire kapüşonlu adam döndü. Göz göze gelmediler. Ama Güneş içinden geçen o tek hissi bastıramadı:

“Beni izliyor.”