☀️39. Bölüm: “Rüzgarın Gerçeği”

Tepede oturuyorlardı. Güneş ellerini ceketinin cebine sokmuş, titriyordu. Ama soğuktan değil, içindeki sorulardan.

Rüzgar gözlerini yere dikti.
“Güneş… senin baban, Miran… benim hayatımı değiştirdi. Hem de kötü anlamda.”

Güneş sessizce baktı, cevap istemedi, sadece devam etmesini.

“Babam... masum bir adamdı. Uçak teknisyeni. Miran’la aynı ekipte çalışıyordu. Sonra bir gün ortadan kayboldu. Haftalar sonra gözaltına alındı. ‘Uçuş sabotajı’ dediler. Ama kanıt yoktu, sadece biri onu suçladı. O kişi senin babandı.”

Güneş’in gözleri doldu. Ama ağlamadı.

Rüzgar devam etti:
“İşte o gün anladım; herkes adaletli değil. Ve bazen kötüler kazanıyor.”

Birden arkadan soğuk bir ses geldi.

“Yeter.”

Döndüler. Atlas.
Karanlık montu, keskin bakışları.

Rüzgar’ın sesi buz gibiydi.
“Sen ne arıyorsun burada?”

Atlas sadece Güneş’e döndü:
“Geçmişi kurcalamak seni iyileştirmez. Bazen bazı cevaplar, birini kurtarmaz; sadece seni boğar.”

Sonra sessizce uzaklaştı.

Güneş yalnız kaldı, ama içindeki sorular artık daha da büyümüştü.