🌞 Bölüm 5: Güneş’in Sessiz Çığlığı

Güneş, sınıfına girmek için koridordan geçerken, adımlarının sessizliği bir anlığına içini ürpertiyor. Sanki dünya tüm gürültüsünü susturmuş, yalnızca onun kalp atışlarını duyan bir yer varmış gibi. Bu sessizlik, ona hep huzur verir. Ama son zamanlarda, bu sessizlikte bir şeyler değişiyor. Bir huzursuzluk, bir gerilim var içinde.

Sınıfına girdiğinde, gözleri farkında olmadan hep Rüzgar’ı arıyor. Rüzgar’ın gözlerindeki soğukluğu, uzak durmaya çalışan tavırlarını, hep kendisine yaklaşan o karanlık düşünceleri izliyor. Güneş, normalde hiçbir şeyin dikkatini bu kadar dağıtmasına izin vermezdi. Ama Rüzgar, ona biraz daha yakın olduğunda, bir şeylerin yanlış gitmeye başladığını hissettiriyordu.

Bir süre sonra, öğretmen dersin ortasında okula gelen bir veliye işaret eder. Güneş’in gözleri, istemsizce bu kişiye kayar. Adam, oldukça olgun, soğukkanlı ve derin bir havaya sahipti. Gözleri, insanları derinlemesine inceleyen bir bakışa sahipti. Güneş, bu adamı tanımıyor, ama onun bakışlarını hissedebiliyordu. Ferhat’tı.

Ferhat, Güneş’i fark etti. Gözleri, sadece birkaç saniye olsa da, Güneş’in gözleriyle buluştu. O an, Güneş’in içinde bir şeyler kıpırdadı. Ferhat’ın bakışları, ona çok tanıdık geliyordu, sanki geçmişinden biri… Ama o da ne? Onu tanımıyor gibiydi.

Güneş, hızla gözlerini kaçırdı. Sinirli bir şekilde, sırasına oturup dikkatini derse vermeye çalıştı. Ama Ferhat’ın varlığı, onu rahatsız ediyordu. Bir zamanlar, gözlerinin içine bakarken hissettiği o huzur, şimdilerde tam tersine dönüşmüştü.

Birkaç dakika sonra, koridordan gelen seslerle sınıfın havası bir anda değişti. Güneş, başını çevirerek pencerenin yanındaki boşluğa bakarken, bir arabanın sesi yaklaşmaya başladı. Araba sesi, biraz garipti. Ses yavaşça, ama net bir şekilde yaklaşıyordu. Güneş, içindeki gerilimi hissetti. O an, bir şeylerin değişeceğini hissetmişti.

Birkaç saniye sonra, sınıfa bir adam girdi. Tanıdığı bir adam değildi. Rüzgar’dı. Ama o, sadece Rüzgar değildi. Gözleri, hala sert ama dikkatliydi. Güneş, bir an için donakaldı. Her şeyin sessizleştiğini hissedebiliyordu. Ama bu seferki sessizlik, bir tüy kadar ince, ama bir o kadar da derindi.

Rüzgar, Ferhat’a göz attı ve bir şeyler hissetti. Ama Güneş, aralarındaki gerilimi hemen fark etti. Gözleri biraz daha dikkatli hale gelmişti. Ne oluyordu? Rüzgar, Ferhat’a doğru bir adım attığında, Güneş bir adım daha geriye kaydı. Ne yapması gerektiğini, nereden başlayacağını bilmiyordu.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

  ☀️ 35.bölüm  • Göz Göze ☀️ “Dün…” Güneş içinden geçirdi bu kelimeyi. Dün yaşadığım şeyi kimseye anlatamam. Belki sadece kendime. Belki sadece... sayfama.” Dershaneden çıkmıştı. İnsanlardan yorulmuştu. Herkesin sorduğu sorulardan, karşılıksız bakışlardan… biraz yürümek istiyordu. Telefonda Aslı vardı. Sıradan, eğlenceli bir konuşma. Caddeden yukarı doğru yürümeye başladı. Gözlerini dar sokaklara çevirdiğinde, içinde bir huzur vardı önce. Sessizlik. Rüzgârın taşıdığı toz kokusu, taş kaldırımların ürkek sesi. Ama sonra… “Ben silahımı kaybettim!” Güneş, o sesi duyduğunda tüm tüyleri diken diken oldu. “Bana silah getirin! O orayı bilmiyor… onun bir şeyi var. İyi mi o?!” Arkasına döndü. Simsiyah bir çocuk. Siyah tişört, siyah pantolon. Belinde silah koymak için bir kılıf vardı. Saçları sıfıra yakın kısalıktaydı. Ve gözleri… Kıpkırmızı. Koşarak yanından geçti. Sonra bir anda durup ona döndü: “Belsa AVM nerede biliyor musun?” Güneş'in kalbi hızlandı. Eli telefonun ses...
Devamı
  ☀️ 33.bölüm , pilotun gölgesi  ☀️ Okuldan çıkalı yarım saat olmuştu. Güneş elindeki kulaklığı çantasına tıkıştırırken telefonuna gelen mesajı fark etti. Bilinmeyen bir numara: “Kütüphane sokağında seni bekliyorum. Baban hakkında konuşmalıyız. Lütfen gel.” Birkaç saniye ekrana boş boş baktı. Parmakları titredi, sonra istemsizce telefonu kapatıp yürümeye başladı. Kalbi düzensiz atıyordu. “Baban” kelimesini çocukluğundan beri duymamıştı. Hep eksik bir sayfa gibi kalmıştı içinde, tamamlanmamış bir hikâyenin ana karakteri gibi. Kütüphane sokağına vardığında güneş yavaşça batıyordu. Hava serindi. Sokağın köşesinde, siyah montlu bir adam, elleri cebinde bekliyordu. Gözleri karanlık, bakışları netti. Güneş istemsizce bir adım geride durdu. Adamın gözleri onun gözlerine kilitlendi. “Sen... Güneş misin?” Güneş başını yavaşça salladı. Adam ceketinin içinden bir zarf çıkardı. “Bu senin. Baban... Pilot’tan.” “Pilot mu?” diye tekrarladı Güneş, neredeyse fısıltı gibi. Adam sadec...
Devamı
  ☀️ 50. KAFENİN KIYISINDA Güneş, denizin kokusunu içine çekti. Sabah Emir’in hazırladığı piknikten sonra aklında kalan tek şey onun gözleri olmuştu. Ama karşılarına çıkan o adam, denizi de rüzgarı da gölgeledi. Miran Vural. Pilot. Ve babası. Bir anlık sessizlik oldu, sonra Güneş, Emir’in eline baktı ve hiç tereddüt etmeden konuştu: “Onun yanında dinlemek istiyorum her şeyi. Emir’den saklamam gereken bir şey yok.” Miran başını eğdi, “Pekâlâ… ama bu sokakta konuşulmaz,” dedi. Kendilerine tenha bir kafe buldular. ☕️ KAFENİN İÇİ Üçü aynı masadaydı. Güneş gözlerini Miran’dan ayıramıyordu. İçinden gelen binlerce soruyu bastırmaya çalışıyor, nefes almayı unutmamak için bardağına uzanıyordu. Miran anlatmaya başladığında, Güneş’in dünyası bir kez daha altüst oldu. Her kelime, yıllardır cevapsız kalan bir başka sorunun kapısını aralıyordu. O sırada Emir, sandalyesinden hafifçe kalktı. “Lavaboya gidiyorum,” dedi sessizce. 🚻 KAFENİN ARKASINDA Lavaboya gitmek bahaneydi. Cebin...
Devamı