Sessizlik

🌘 52.   Bölüm: Gölgenin İçinde Kim Var? Emir’in gidişinden sonra Güneş’te zaman durmuş gibiydi. Her şey aynıydı ama hiçbir şey eskisi gibi değildi. Sabahları kahvaltı masası eksikti, sahil sessizdi, telefon… sessizdi. Ama sonra… bir şey fark etmeye başladı. Bir gün, kafede otururken, Miran’ın camın dışında biriyle hızlıca konuşup uzaklaştığını gördü. O anlık bakışta sadece siyah bir ceket, kısa bir baş selamı ve kaybolan bir silüet kalmıştı aklında. İçinde bir huzursuzluk doğdu. “O adamı daha önce görmüş müydüm?” Ertesi gün, eski defterlerini toparlarken Emir’in çizdiği bir not kâğıdı yere düştü. Arkasında küçük bir kelime vardı: “Dikkat et. Herkes göründüğü gibi değil.” Güneş’in kalbi sıkıştı. Bu mesaj onun için miydi? Yoksa Emir bir şeyleri daha önceden fark mı etmişti? ☁️ GECE – GÜNEŞ’İN CAMI ÖNÜ Bir gece, odasında otururken sokağın köşesinde duran iki kişiyi fark etti. Biri uzundu, elinde telefon vardı. Diğeri daha sakindi, yüzü görünmüyordu. Ama sonra uzun olan adam c...

📖 51.   Bölüm: Gidişin Sessizliği ☀️ KAFEDEN SONRA – GÜNEŞ & MİRAN Kafeden çıkarlarken güneş batmak üzereydi. Güneş, Miran’ın yanında yürüyordu. İlk defa yanında yürürken onu bir yabancı gibi değil, tanımaya çalıştığı biri gibi hissediyordu. Aralarında hâlâ çözülmemiş çok şey vardı, ama artık sessizlik acıtıcı değildi. “Ben seni yıllarca rüyamda büyüttüm,” dedi Güneş yavaşça. Miran sustu. “Bazen hiç var olmadığını düşündüm. Ama şimdi... burada yürüyorsun. Gerçekmişsin.” Miran durdu. “Elimde olsa her sabah kahvaltını ben hazırlardım. Ama şunu bil Güneş... bu geç gelen bir özür değil. Bu, şimdi başlayabilecek bir hikâye teklifi.” Güneş cevap vermedi. Sadece başını eğdi. Sonra hafifçe başını salladı. “Zamanla,” dedi. AKŞAM – EMİR VE GÜNEŞ O gece, Güneş'in telefonu çaldı. Emir'di. 📲 Emir: "Biraz nefes alalım mı? Bu sefer piknik yok, söz." Güneş gülümsedi. "Sadece sen olduğun sürece, başka hiçbir şeye gerek yok." Birlikte sahile gittiler. Bu defa...